Ik ben dol op lijstjes. In de bergen aan kerstedities van tijdschriften die je normaal gesproken alleen bij de kapper leest, schreeuwen ze je toe: de beste films, cd, dvdx92s, recepten, fotox92s, momenten en mensen van 2008.

Als ik terugdenk aan 2008, denk ik onwillekeurig aan Barack Obama, sportwedstrijden, mijn vakanties en mijn overgang van het Havenbedrijf naar KPN. De afgelopen jaren heb ik me eigenlijk vooral op randzaken geconcentreerd, maar dit jaar stond in teken van een carrixe8re herstarten en genieten met vrienden en familie op gezette tijdstippen. Ik lijk nu eindelijk echt volwassen en verantwoordelijk te worden.

De intentie van deze blog is eigenlijk voor mezelf de leuke dingen van 2008 nog eens na te lopen en als tips te presenteren.

Top 20 CDx92s

1. Mexf0 suxf0 xed eyrum vixf0 spilum endalaust x96 Sigur Rxf3s

(onbetwiste nummer 1. Drama, rock en hemelse vocalen)

2. Modern Guilt x96 Beck

(Beck is mijn held, al boert hij een plaat vol)

3. To Survive – Joan as Policewoman

(Evenwichtige vrouwelijke rockplaat. Sterk en gevoelig)

4. Saturnalia x96 The Gutter Twins

(Verassend project van Mark Lanagan: Zwaar doch smakelijk)

5. The Hawk Is Howling x96 Mogwai

(Schotse geluidsmuurkunstenaar. Iets minder dan de voorganger, maar toch)

6. Intimacy x96 Bloc Party

(Meer electro voor deze lads, maar nog steeds hip als Engelse heupen)

7. The Age of the Understatement – The Last Shadow Puppets

(Leuk project van Artic Monkey Alex Turner; James Bondmuziek pur sang)

8. Jim x96 Jamie Lidell

(Electro-DJ vermomd als soulzanger of andersom. Tasty shit ouwe!)

9. All of the Things x96 Jazzanova

(Jazzmixers die stiekem met een heel vet album komen. Jose James is de bom)

10. Radiolatians 1 x96 Medeski, Martin and Wood

(Instrumentale jazz voor puristen)

11. A Thousand Sharkx92s Teeth x96 My Brightest Diamond

(Zie Joan as Policewoman. Oud-achtergrondzangeres van Sufjan Stevens. Moeilijk!)

12. Lucky x96 Nada Surf

(Niets van verwacht. Toch stiekem hele leuke collegarock-plaat)

13. Third x96 Portishead

(Portishead op zx92n retour. Deze plaat is raszuivere contraexpertise)

14. De Machine x96 De Jeugd van Tegenwoordig

(Guilty pleasure. Teksten te fout. Muziek te dope. Bastian = Bas Bom!)

15. Narrow Stairs x96 Death Cab for Cutie

(Buiten de stomende single x91I Will Posses Your Heartx92 viel deze plaat erg tegen)

16. Consolers of the Lonely x96 The Raconteurs

(Jack White is the White Wizard. Minder gehoekt dan de White Stripes, maar okay)

17. Santogold x96 Santogold

(Santogold is L.E.S. Artiste van 2008. New Yorks. Black. Hip. Alles klopt)

18. Learning to Bend x96 Ben Sollee

(Zoetgevoisde cellist, met leuke The Cure-bewerking. New Jazz)

19. A Mad and Faithful Telling x96 DeVotchKa

(Hoempa-gypsey Muziek. Erg goed. Bekend van de Little Miss Sunshine soundtrack.)

20. Viva la Vida x96 Coldplay

(Buiten de titelsingel geen geweldige plaat. Blijft hangen in pretenties)

Vandaag gingen we eindelijk de provinciegrens over. In La Rioja lijkt alles mooier. De caminopijlen lijken van en mooier geel. De wegen zijn er vlakker en beter te bewandelen en het belangrijkste: de wijn is er beter.

Pa en ik vertrokken samen richting de provinciehoofdstad Logrones (of Logroxf1o). Dit was de vorige keer het eindpunt geweest van mijn vaders trip. Behalve een kop dure koffie en een gesprek met een vreemde jongen, hebben we in Logrono niets gedaan. Omdat we al rij vroeg in de stad waren besloten we om verder door te lopen naar Navarrette. In dit dorp kwamen we aan bij een albergue dat gerunt werd door een Breton (die pa tot het genante toe Fransman bleef noemen. Culturele fijngevoeligheid komt kennelijk van de Van Dijk-tak).

In Navarrette kwamen we een jongen tegen die eindelijk mijn blarenrecord had gebroken. Petr uit Hongarije. Ik ben die avond met hem en Claire (die we weer tegen het lijf liepen. Was wezen winkelen voor hippe slippers in Logroxf1o) naar de mis geweest. De katholieke mis was indrukwekkend. Het rozenkrans-gebed erg lang. Maar ja, religie is dan ook een offer.

Eerder die dag had ik ook al de kathedraal bezocht. Er was toen slechts een handvol mensen.

De kerk was bijna niet verlicht. Terwijl van ik van voren terug liep via de achterkant van de kerk, voelde ik me heel bezwaard. Het klinkt misschien bizar, maar het leek alsof ik soort collectieve pijn en lijden over mee heen kreeg. Net alsof de omgeving het lijden van de kerkgangers had geabsorbeert en nu iets wilde teruggeven. Bizar Caminomoment.

Ander moment die dag was het eten. Eerder die dag had de aubergehouder pannekoeken gemaakt. Eigenlijk waren het crxe8pes. Anyway, erg lekker. Ik mocht er twee. x92s Avonds na de mis had een forse Californische vrouw een legertje pelgrims opgetrommelt om samen te eten in de eetzaal van de auberge. Erg leuk, ik weet nog steeds niet of ze nu echt Eleonor heette of niet. Ander bijzonder iemand was Magnolia, een Colombiaanse vrouw van begin 30, die al voor de 3^e keer de Camino liep. Verder heb ik die dag nog met een Duitse gozer die werkte bij T-Mobile Nxfcrnberg gepraat. Erg leuk, Duitsers praten ook liever Engels merkte ik. Ik sliep die avond onder een Franse mevrouw die een waterkoker had meegenomen. Fransen blijven ook wel vreemde lui.

Het lopen van Los Arcos naar Viana was gemakkelijker dan de vorige dagen, uitgezonderd de eerste kilometers natuurlijk. We namen afscheid van het Oostenrijks/Japanse gasthuis, waar we nog een oprotontbijt met droog brood kregen. Zodra we buiten waren en Zweedse Marie met zonneallergie gedag zegde zochten we een bakkertje. Deze bevond zich op minder dan 50 stappen, dus toen kregen we alsnog een Saswaardig maaltje.

Toen we bij x92t bakkertje naar buiten kwamen, liep Murph ons alweer voor de derde keer voorbij. Deze Ierse kerel, die leraar Engels is in Valencia, had alweer voor de derde maal zijn wandelstok laten. Een paar honderd meter verder stond Claire, zijn wandelmaatje van de afgelopen dagen te wachten. Met zx92n vieren hebben we de hele dag gelopen. Uiteraard x92n kopje koffie gehaald, wat bergjes beklommen, sokken gedroogd. Usual stuff dus. Het is wel bijzonder handig om iemand in de buurt te hebben die perfect Spaans spreekt. Engels lijkt altijd de meest voorkomende taal, maar zodra je van de weg bent en mensen spreekt met mobieltjes zonder kleurenscherm, is de kans erg groot dat ze geen snars Engels begrijpen.

Viana is een oude vestingstad. Toen we de stad binnenliepen zagen we al grote affiches en vlaggen die hun middeleeuws zijn benadrukte. De stad maakte verder weinig indruk. Voor het eerst merkte ik dat de dorpelingen hier elke dag te maken krijgen met pelgrims. Het is voor hen iets reguliers. De mensen kwamen op mij niet bijzonder hartelijk over.

Ik snap dit soort bescheidenheid niet. Waarom zou ik dit biertje nog leegdrinken?

Tegen 5 uur ging ik met pa een biertje halen bij het plaatselijk cafxe9. Om te vieren dat we nog even in Navarra (semi-Baskisch gebied) waren namen we er ook nog een Pacheran bij. Dit is een Baskisch kersenlikeurtjex85wat ik wellicht als ik gewoon in Nederland was, niet zou bestellen. Anyway…voordat we de eerste slokjes van onze alcoholische versnaperingen tot ons hadden genomen, stond er een tandeloos oud wezentje voor onze tafel. Deze oude baas, die we in Nederland wellicht allang in een ouderenwoning hadden gezet kwam lekker bij ons aan tafel zitten en glazig naar ons bier kijken. Hij was mij eerder die dag al opgevallen, hij zag er nogal markant uit zo zonder tanden. De man verstond ook de kunst om zijn onderlip tegen zijn neus te houden. Alleen dat lijkt me al genoeg om erg zuinig met eigen tanden om te springen. Hoe dan ook, die kerel komt zonder blikken of blozen, met zijn troebele ogen aan onze tafel zitten. Pa e ik kijken elkaar en hem eerst vreemd aan, maar omdat de man toch geen aanstalte maakt om weg te gaan. Schuif ik mijn biertje naar hem toe. Hij brabbelt wat over x91la luna de Catalinax92 en verder is ons gesprek wel weer over. Hij neemt twee slokken van mijn bier en schuift het vervolgens weer terug.

Gelukkig maakte de man geen stennis toen wij weer betrokken. x92s Avonds zijn we lekker opgewarmde magnetron-paella gaan eten. Hebben we het kaartspel liegen geintroduceert bij Murph en Claire. Blijkt dat Ieren de eerlijkste mensen ter wereld zijn, die gast was zo enorm slecht in het spel. De wijn was er in ieder geval zo doorheen. Voor het slapen gaan (en mijn traditionele belletje huiswaarts) dronk ik nog en kop thee en had een ik een discussie over Wes Anderson-films. Je moet toch wat zonder TV en internet.

(loopscore 22km)

Van deze dag weet ik me eigenlijk weinig meer te herinneren. Het lopen ging volgens mij best aardig. Volgens het boekje zijn we langs Ayegui, Villamayor de Monjardin en heel veel niets gelopen. Het eerste stuk was erg leuk. We kwamen daar langs een pelgrimsfontijntje, waar naast water ook wijn werd aangeboden. Die gratis treats kwamen van de vermaarde Bodegas Irache. Leuk, aangezien pa, alleen nog een leeg Aquarius Red Blast flesje had, werd x91red blastx92 ons codewoord voor x91el vino tintox92. Wellicht moest je hierbij zijn om het echt leuk te vinden. Waar ik bij was en niet leuk vond, was het stuk niets na Villamayor de Monjardin.

In Villamayor hebben we eerst lekker uitgebreid geluncht. De lunch werd wat verstoord door een paar stomme Spaanse tieners die zo nodig de honden in de wijk moesten laten blaffen. Nog nooit heb ik zoveel internationale onderkoelde ergernis geproefd op een terras. Na twee grote bakken espresso, zonder as van de kettingrokende serveerster, gingen we weer op pad. Met nog ruim 13 kilometer voor de boeg viel dit niet mee, We liepen steeds op 100 meter van de snelweg, op een slecht begaanbaar pad. De eerste kilometer was dwars door bodegax92s. Leuk voor fotox92s, maar voor mijn voeten was dit alles behalve geweldig. Volgens mij heb ik met mx92n kaken op elkaar tot Los Arcos gelopen.

In Los Arcos kwamen we in een bijzondere albergue terecht: Case de Austria. Dit x91Huis van Oostenrijkx92 werd gerunt door een Oostenrijkse samen met een Spaanse masseur. Voor de rest was er een half dozijn vrijwilligers aanwezig, allemaal afkomstig uit Japan. Aparte combinatie, zeker in een voornamelijk katholiek pelgrimsoord. Deze herberg verkocht ook leuke T-shirts met daarop het logo van de albergue. Ik hoorde later dat van alle arbergues in Noord-Spanje dat deze herberg het meest onhygixebnisch was. Jammergenoeg stond dat niet op het T-shirt: "We’re not clean, but at least we have our own T-shirts!"

In Los Arcos kwam ik nog meer mensen tegen, die ik tot Belorado nog mee zou maken: Murphy, een Ier uit Valencia en Claire, een Nieuw Zeelandse met Hollandse roots. Het leukste gesprek van de dag had ik met een Franstalige Canadees. Die gozer zat in Quebec op het conservatorium en had nu zoiets van: "Oui, je…ga even een petit stukje lopen in Spanje". Op dat soort momenten schaam je je een beetje dat je je avontuurlijke haren alweer ‘n beetje kwijt bent.

(loopscore 22 km)

(loopscore 17,5 km)

Vanuit het Baskisch blarenparadijs was het eigenlijk maar een klein stukje naar Estella. Uiteraard dachten we verder te komen. Immers, na onze glorietocht van gisteren moest 30 kilometertjes kinderspel zijn. Ons wandeltempo zou zelfs Usain Bolt jaloers gaan maken. Anyway, niets van dit alles. Ik voelde het al toen ik me uit mx92n stapelbed net iets te ver naar beneden liet glijden: Kramp en wederom volgelopen blaren. Ik sleepte me naar de badkamer, naar het schoenenrek en de koffieautomaat. Misschien was de ranzigste espresso ever die ik daar dronk al het sein van boven dat deze dag niets zou gaan worden.

Het nare van finishes bovenop een berg is dat de volgende dag altijd begint met een afdeling. Binnen de eerste kilometer voelde ik mx92n blaren alweer opzwellen, terwijl we over een middeleeuw weggetje liepen. Normaal gesproken zou ik dat soort historische trivia wel waarderen, maar op die ochtend was huilend voetvlees mijn priority number one. Vroeger dan de dag ervoor namen we ons ontbijt: stokbrood met Spaanse knoflookworst. We zaten op dat moment naast een oud bruggetje met een verhaal. Meer legende, dan verhaal om precies te zijn. Onder die brug had zich namelijk een tragedie afgespeeld. Twee vredelioevende pelgrims wilde daar hun paarden laten drinken. Twee sneaky bastards uit het nabijgelegen dorp moedigde hen aan om dat onder de brug te doen. Lekker boeiend, alleen was het water erg giftig. De paarden kwamen om, en even later ook de dorpelingen. De boodschap is simpel, donx92t mess with pelgrims.

Anyway, het lopen bleef een naar iets. Ik had mx92n definitieve breaking-point in Villatuerta. Het lopen alleen op een halve kilometer achter mx92n vader was helemaal niet leuk. Na een stop van een uurtje bij een oud kerkje had ik weer wat nieuwe krachten en droge pleisters opgedaan. Tot Estella (spreek uit als Esteeja) heb ik zelfs een tijd voorop gelopen.  Toch wilden we niet teveel hooi op de vork nemen, vandaar dat we na ruim 17 kilometer de tassen neergooide in die stad.

Estella was eigenlijk best wel een leuk dorp met zox92n 14 duizend inwoners. Er zat duidelijk een middeleeuws stempel op het stadscentrum. De hoofdstraat was verfraait met vergulde St. Jacobsschelpen (het kenmerk van de Camino) op het midden van het pad. Erg mooi. De herberg was best wel crabby. Het voelde als slapen in een geschiedenislokaal uit 1900. Foute posters en geschiedenisleraaltypes. Een uitzondering op dat type was Ani: een Zuid-Duitse beer van een gozer. Hij kwam uit de omgeving van Neurenberg en was een opvallende verschijning met een lange voetbalsok en dikkige lijf. Ik zou hem deze week nog meerdere keren tegenkomen.

De rest van de dag hebben we besteed bij Cruz Roja Peregrino-post en bij een apotheek, waar tussen neus en lippen nog een lesje Baskische geschiedenis kregen. x92s Avonds aten we vis in een restaurant en smaakte het leven weer goed. Nou ja, wat is goedx85als je les lens na een week door x92t putje laat vallen.  Ach, dat ik me er niet zo druk over maakte zegt genoeg.

De dag begon eigenlijk best relaxed. Ik werd dan wel rond 05:30 gewekt door een paar (vermoedelijk Franse) wekkers, maar toch was ik best uitgerust. Ik trok een korte broek aan, poetste wat tanden en stopte m’n kop onder de kraan. Voor pelgrimsbegrippen een erg uitgebreid ochtendritueel.

Om 07:00 begonnen we met legen magen te wandelen. Na een uur waren we uit de stad en na 2,5 volgde eindelijk ons ontbijt in ‘n klein dorpje. We zaten naast twee schranzende Zuid-Koreanen. Die ontbijten met patat en drankjes die je alleen met hard geslurp kon nuttigen. Tegenover ons zaten een paar Spanjaarden (die we die week vaker zouden zien) die een typisch Spaans stokbroodje aten. Dit creeerde ze door een baguette open te snijden en flink in te vetten met olijfolie. Daarna flink wat zout eroverheen te mikken en vervolgens een grote vleestomaat overheen te raggen. Bizar, maar erg lekker.

Na de lunch bereikte we het zogenaamde x91dakx92 van onze Camino: de Alte de Perdxf3n. Deze berg heeft iets bijzonders. Op de top, waar het bijzonder hard waait, staat een zwaarmetalen beeldengroep. Een stuk of twaalf beelden die een pelgrimsgroep voorstellen. Erg impressive. Wel, jammer dat er naast de beelden een ongexefnteresseerde Afrikaan flyertjes van de nieuwste en hipste albergue aan het uitdelen was. Op de Perdxf3n moesten we uiteraard wat fotox92s nemen worden xe9n de dagelijkse chorizo delen. Tijdens dat lunchbreakje wilde ik een steen uit mx92n schoen halen. Jammergenoeg was dit geen steen, maar een vers klein blaartje, recht onder de bal van mx92n rechtervoet. Flink shit…zeker met nog ruim 150 kilometer te gaan.

De rest van de dag hebben we flink doorgestapt. We liepen door een dorp waar een soort van kermis aan de gang was en iedereen witte kleding droeg met een gek rood sjaaltje. Na een gefrituurde mosselbreak ontdekte ik mijn tweede volle blaar. We waren toen 3 kilometer van Punta la Reina. We hadden op dat moment net 25 kilometer gelopen en eigenlijk wilde we elke dag minimaal 30K overbruggen. Dus tanden op elkaar en doorstappen. We kwamen na 27K bij die hippe zwembad-albergue, maar ik had zoiets van: Nog een paar kilometertjes om het af te leren. De arbegue in Cirauqui was op nog 7 kilometerx85en na 27 is zoiets een schijntje.Niet dus.

Afzien kreeg een nieuwe betekenis. Bijna twee uur later strompelde we de herberg in, die ironisch genoeg ook nog op het hoogste punt van het dorp stond. We hadden net de laatste twee plekken. x92s Avonds zaten we met een Slowaak en twee Fransen aan een Spaanse herbergtafel. Navarraanse wijn drinken en spaghetti met meatballs te eten. De rest van de dag heb ik eigenlijk met mx92n poten in een koud badje gezeten, lieve woordjes tegen ze gezegd en ze verzorgd met x91jogox92. Ik dacht even dat het ergste wel achter de rug was.

De eerste dag als pseudo-pelgrim lijkt de meest frisse. Je bent nog blaarloos, de kleertjes in de 60-liter-rugzak ruiken nog naar een weelderig bloemenveld xe9n in je hoofd zit alles nog op x92n rijtje. De maandagochtend van vertrek leek eigenlijk net een werkdag. Ik ging zowat met dezelfde metro. Het treintje ging ook langs Den Haag HS en mx92n meisje zat er ook bij. Terwijl ze me uitzwaaide op het perron, schoot ik nog even een fotootje van haar. Sentiment is een ondergewaardeerd iets als je 10 dagen tussen zweterige snurkpelgrims leeft.

De heenreis ging eigenlijk best goed. Van mijn vakantiereizen was eigenlijk alleen de laatste naar Mexico zonder kuren verlopen, dus eigenlijk was reispilletjesvrij reizen een beetje de goden verzoeken. Maar jax85een pelgrimage hxe8: tijd genoeg om dealtjes te maken met God .

We vlogen x92s aan het begin van de middag van Amsterdam Schiphol naar Madrid Barajas. Daar moesten we een uurtje wachten op de chartervlucht naar het vliegveld van Pamplona is Noord-Spanje. Pamplona is mooi. Het is de hoofdstad van het vergane koninkrijk Navarra. Je ziet in het straatbeeld nog wel de vergane glorie, net zoals het sluimerende militante poldergevoel. Overal kom je Baskische vlaggen tegen. Je zou denken dat Pamplona superspaans was met al die stieren-door-de-stad-rennerij, maar stiekem zijn de mensen hier trotser op hun Navarraanse en Baskische roots, dan de Spaanse vlag. Opvallend genoeg kon je hier ook bijna geen voetbalshirt vinden van de nationale trots, die toch een paar maanden geleden Europees kampioen werden.

Maar okay, de hoofdtaak van deze dag was een slaapplaats vinden. Stom genoeg begonnen pa en ik gelijk te lopen vanaf het vliegveld. Op zich leuk, maar dan moet je niet richting een knooppunt xe1 la Kleinpolderplein lopen.

Anyway, wij weer terug en tot onze pelgrimsschaamte een bus gepakt naar het midden van de stad. Vanaf daar naar de plaatselijke VVV voor informatie. Pelgrimsherbergen, of arbegues, schieten uit de grond en ons gidsje uit 2003 was hopeloos verouderd. Gelukkig konden we terecht bij een nieuwe arbegue, die gevestigd was in een omgebouwde kerk: La iglesia de Jesxfas y Maria.

Het zag er van alle herbergen bijna het aller-schoonst uit. Het dak was in ieder geval erg indrukwekkend. We werder ingecheckt door x92n oud klein vrouwtje die helemaal enthousiast werd, omdat we zeiden dat we uit Rotterdam kwamen. Het scheen dat ze er zelf ook gewoond had, in de Oranjeboomstraat. Leuk dat je zo op de 1^e dag een leuk gesprekje in je eigen taal kan voeren. Ik kon die dag niet slapen, want er brandde x92s nachts teveel licht. Ook de Zwitser die vlakbij mij sliep hield mij met lawaai en bunzinggeuren ver weg uit dromenland. Zwitsers zijn raar. Pamplona was tof. En Eric was moe.

(heenreis 2.287 km) (loopscore: 5 km)

Hola amigos/amigas.
Sorry, op de een of andere manier is het me nog niet gelukt om bloggenderwijs een stukje oogsnoep te typen. Tsja…spitsvondstige welbespraakheid kent ook zijn grenzen.
Nog wat betreft mijn vorige blog: Stiekem eindigt de augustusmaand toch wel weer erg leuk. Eergister ging m’n grote neefje trouwen. gisteren had m’n pa z’n ‘bijna-abraham-feest’ en vandaag staat de BBQ bij de Radenborgjes op volle toeren.
Op dit moment staat m’n 60-liter-trekkerstas alweer klaar. De laatste dingetjes, zoals proefverpakkingen shampoo en weggooischeermesjes moeten er nog in. Morgenochtend vertrekken m’n pa en ik naar Madrid. Vanaf daar vliegen we naar het Noord-Spaanse Pamplona. De stad die bekend is van het hollen met stieren door de smalle straatjes. Het doel van onze reis; die wellicht niet helemaal tot Santiago de Compostela zal leiden is pelgrimeren.
Wat dat voor mijzelf inhoud weet ik ook nog niet. Jullie lezen ‘t eind volgende week…

Zoals je ziet is er weer bijzonder weinig gekomen van het bijwerken van dit weblog. Misschien komt het wel een beetje doordat ik nu dit ding al een jaar heb. Soms raak je uitgekeken op digitaal speelgoed. Maar okay, vlak na mijn laatste blog ging de server een beetje verschuiven en gek doen en kon ik niet meer inloggen/beheren. Vanaf vandaag lukt dat weer, maar heb ik geen tijd.

Anyway….in ‘t weekend gaat er weer gelaminaat worden en dan vindt ik wel een gaatje om te tikken. Laters

Sorry vrolijke webvriendjes,
zoals jullie zien heb ik de afgelopen weken weer geen ene reet gepost.
Hopelijk lukt het vanmiddag of morgen nog om iets te plempen.